Yπέροχος ανήθικος ονειροπόλος

Θέλω να φτιάξω μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου.

Ξεκινάς με νυσταγμένα μάτια και με ανάκατα μαλλιά, ξεκινάς μια καινούρια μέρα με όρεξη να την κάνεις ξεχωριστή. Από την στιγμή που θα χτενίσεις τα μαλλιά και θα βάψεις τα μάτια ξεκινάς μια συνηθισμένη. Μουντές είναι οι μέρες που χρειάζεσαι την αυτοπεποίθηση σου και την αποζητάς με το βλέμμα, με τα ρούχα και τα μαλλιά σου. Ανύπαρκτες θα είναι οι εξαίρετες μέρες που δείχνουν οι φωτογραφίες. Μόλις ξεκίνησες μια φρέσκια μέρα, ακόμα και αν δεν μπορείς να περπατήσεις από τα χιόνια έπρεπε ρε συ να αρχίσεις να τσουλάς. Δεν αφήνεις κανένα σύννεφο καιρικό ή ψυχικό να σου αλλάξει την μέρα. Σου φαίνονται γελοίες οι χαρές και οι ευτυχίες της στιγμής γιατί δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς την σημαντικότητα που εκπέμπουν για τους άλλους όταν εσύ μιζεριάζεις στο γκρίζο μυαλό σου.

Οπότε αύριο όταν ξυπνήσεις θα είσαι ένας καινούριος άνθρωπος με νέα ζωή και λευκό παρελθόν. Οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σου οδηγούν σε περιπτώσεις που δεν έχεις ξανά δει, μην περπατάς από τους ίδιους δρόμους. Δεν υπάρχει λιμάνι που μπορείς να ταιριάξεις ώστε να αράξεις. Εσύ είσαι το λιμάνι και έχεις την τάση να περιμένεις το καράβι σου, μέγα λάθος. Αν βαριέσαι να διασχίσεις ένα μονοπάτι ενώ κανείς δεν σου ζητάει να γυρίσεις τους ωκεανούς, σημαίνει πως δεν έχεις όνειρα. Ίσως πάλι τα όνειρα σου να μην είναι δικά σου για αυτό δεν σε ενθουσιάζουν.

Όταν συγκρατείς τις έμφυτες παρορμήσεις της φύσης σου γίνεται φάντασμα του εαυτού σου, κρύβεις μέσα σου ένα τέρας που το μόνο που μπορεί να απελευθερώσει είναι φόβοι και ενοχές. Πολλές φορές το γλυκό ύφος και η συνενοχή στα καθημερινά διαλείμματα σου δημιουργούν τάσεις φυγής. Πόσες ψυχές να μην έχουν στέγη να κοιμηθούν ενώ τα φτερά τους ματώνουν κάθε μέρα από το πέταγμα. Και εσύ γλυκαίνεσαι μπροστά στην πιο πλούσια φυλακή των συναισθημάτων. Ξέρεις άραγε πως μοιάζεις όταν κάνεις βόλτες στις παγίδες τους;

Μην κάνεις πως θίχτηκες, ούτε να μπεις στον κόπο να συγκινηθείς. Μιλάς για την ζωή σου ενώ δεν έχεις ιδέα τι πάει να πει ζωή. Όχι δεν θα σου πω για δυσκολίες, ούτε για άσχημες στιγμές, ούτε για χρήματα θα σου μιλήσω, φυσικά και δεν με νοιάζουν οι επιρροές. Το φταίξιμο το δικό σου είναι ένα. Ενώ έχεις δει Ανθρώπους (ἀναθρῶν ᾰ ὄπωπε) εσύ δεν μπορείς να αναλογιστείς αυτά που βλέπεις να συμβαίνουν δίπλα σου, πλάι σου, μέσα σου. Άρα είσαι σκλάβος. Για όσους μπορούν να σε μειώνουν, όσους μπορούν να σε κυριαρχούν. Πόσο λάθος είναι να νομίζει κανείς ότι είναι καλύτερος από κάποιον άλλο. Ακόμα και όταν είναι, αντί να του δώσει το έναυσμα και να τον παρακαλέσει να γίνει το κάτι παραπάνω τον αφήνει σε μια άγνοια ενώ τον χλευάζει. Ναι τι άλλο θα λείπει από τέτοιους, ο πολιτισμός λείπει φυσικά.

Την επόμενη φορά που θα πρέπει να εξηγήσεις κάτι σε κάποιον κλείσε το στόμα και τα μάτια σου. Άφησε τις λέξεις του να δημιουργήσουν επιχειρήματα ντροπής. Μην απαντήσεις σε τίποτα από αυτά που χρειάζονται πνευματική βελτίωση για να στρώσουν. Απάντησε όμως σε αυτά που έχει ήδη απαντημένα στο μυαλό του. Οι αμφιβολίες είναι ένα κομμάτι που η κάθε ένταση στην φωνή το επισημαίνουν. Αφήσου λοιπόν λιγάκι στην ανοησία της στιγμής, ξέρω πως είναι χαμένος χρόνος μα αν δεν ακούσεις το χειρότερο πως θα μπορέσεις να ξέρεις τι είναι καλύτερο να πεις εσύ.

Όπως ήδη θα κατάλαβες έχω ήδη μια άσχημη εικόνα για τον εαυτό μου. Είναι αυτή που δεν ασχολήθηκες να ανακαλύψεις. Δεν είχα πολλά να σου πω, ούτε θα σου έδινα κάτι δικό μου. Απλώς την στιγμή εκείνη ήσουν εκεί για μένα και εκμεταλλεύτηκα την παρέα σου, ήθελα να κερδίσω την συμπάθεια σου για ένα μόνο γεια. Τίποτα παραπάνω δεν ζήτησα παρόλα αυτά. Μπορεί να μην ξανά βρεθείς μα αν τύχει θα ήμαστε στάσιμοι στην ίδια φάση. Σε εκείνη που δεν θα γνωριστούμε γιατί δεν χρειαζόμαστε περισσότερη αλήθεια στην ζωή μας. Κοίταξε το αυτό με την αλήθεια, ισχύει και για τα προβλήματα, αυτό που λένε καμιά φορά μου φτάνουν τα δικά μου. Αν σου έφταναν δεν θα ήθελες να τα αναλύσεις όπου σταθείς, θα τα άφηνες να λύνονται ένα ένα με τον χρόνο. Δημιουργείς καινούρια για να ξεχάσεις σκοπίμως τα παλιά. Καθαρίζεις το παρελθόν σου αλλά βρωμίζεις το μέλλον. Μην βρωμίζεις ρε συ το μέλλον σου.

Να τα ξεχάσεις όλα σου λέω και το εννοώ αλλά όχι τα θέλω σου. Αυτά δεν αλλάζουν σε καμία εποχή. Ότι και αν έρθει. Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι θέλεις για να το κρατάς ή να το κυνηγάς θα ξέρεις σίγουρα τι δεν θέλεις. Και θα φεύγεις ήρεμα, ούτως η άλλως πρέπει να ρέεις σαν τα ποτάμια αλλιώς θα γίνεις βάλτος. Μπορείς να γίνεις ότι θέλεις βέβαια. Εγώ θα ήθελα να σε έβλεπα ποτάμι πάντως.

Οι κύκλοι που βλέπεις να κλείνουν μπορούν να ξανά ανοίξουν αρκεί να έχεις και ανοιχτά μάτια να το δεις και ανοιχτό μυαλό για να το ρισκάρεις να αρχίσεις πάλι.

Τόσο άσχημα αισθάνομαι για εσένα όταν είμαι απορροφημένη που νιώθω ο πιο υπέροχος ανήθικος ονειροπόλος.

Κάπου παρασύρεσαι

Παρασύρεσαι από σκέψεις που έχουν στόχο ένα καλύτερο μέλλον.

Φοβάσαι όχι το ποια άτομα θα είναι ή δεν θα είναι δίπλα σου σε όλα τα μελλοντικά σου σχέδια αλλά να μην είσαι μόνος σου στα σχέδια αυτά. Δεν ξέρω αν σου αρέσει η παρέα του εαυτού σου αλλά πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο δείχνεις στον εαυτό σου ότι τον φοβάσαι, ότι δεν τον εμπιστεύεσαι και ότι δεν αξίζει αυτά που ίσως αφήσεις για να κυνηγήσεις το κάτι άλλο. Το κάτι άλλο δεν είναι απαραίτητα καλύτερο ούτε ποιοτικά ούτε ποσοτικά, αυτό να το θυμάσαι.

Ξέρω πως θα σκεφτείς τι έχεις κάνει εσύ και αν αξίζει ο άλλος να έχει την προσοχή σου αλλά σε αυτήν την ψυχρή λογική δεν μου αρέσει η ειρωνεία του εγωισμού. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να σε νοιάζει τι θα πάρεις από την στιγμή που δεν βρέθηκες στην θέση να δώσεις κάτι παραπάνω. Μην περιμένεις, μην μένεις στο στάσιμο εκείνο σημείο που έχεις την σιγουριά και λες πως προσπάθησες, πως είπες ότι έπρεπε. Αυτά τα ακούω βερεσέ. Δεν έχεις κάνει τίποτα πέραν από το να βασανίζεις τον εαυτό σου και το μυαλό σου με σκέψεις και ανησυχίες.  Στο τέλος απογοητεύεσαι που δεν ήρθε κάποιος να σου σπάσει τον πάγο ανάμεσα στα συναισθήματα σου και στον εγωισμό σου, ενώ είναι καθαρά δική σου υποχρέωση, μην περιμένεις να ξέρει κάποιος τον εαυτό σου και να σε κάνει να δράσεις όπως πρέπει. Αν θέλεις να μάθεις σταμάτα να ρωτάς και ψάξε.

Στην περίπτωση που σε ενδιαφέρει μια ήρεμη και γλυκανάλατη ζωή κάτσε στα αυγά σου. Μην κάνεις απολύτως τίποτα. Να κοιμάσαι και να ξυπνάς με απωθημένα σε ένα κρεβάτι που στις φωτογραφίες είναι όλο αγάπες και χαρές. Να διατυμπανίζεις την προσωπική σου ζωή για να πιστέψεις και εσύ ότι την αποδοχή της κοινωνίας την έχεις εφόσον την χρειάζεσαι τόσο έντονα. Σε πολλούς τομείς συμβαίνει αυτό αλλά η μαμά μου λέει ότι ο άνθρωπος που είναι χορτασμένος από αγάπη, οικογένεια, φίλους, λεφτά, ταξίδια και πολιτισμό δεν θα σου πει ποτέ τι έχει καταφέρει στην ζωή του και τι υλικά αγαθά έχει στην κατοχή του, πάντα έχει δίκιο η δική μου μαμά.

Να κοιτάξεις ένα αστέρι που πέφτει και να ξεχάσεις να κάνεις ευχή. Μην επιθυμείς, προσπάθησε. Μην περιμένεις τίποτα παραπάνω από όσα μπορείς να δώσεις.

Παρασύρεσαι από τα πρέπει.

Τα όρια που έχουν στα θεμέλια τους οι κοινωνίες είναι εντελώς αβάσιμα καθώς περιορίζουν την απελευθέρωση των ενστίκτων και την ελεύθερη έκφραση. Τα ένστικτα των ανθρώπων βέβαια είναι επικίνδυνα. Ακόμα και το πάθος για κάτι μπορεί εύκολα να ξεφύγει από τα όρια, πολλές φορές είναι ακόμα πιο ευχάριστο να σπάνε οι κανόνες σε κάθε ευκαιρία. Τα όρια είναι για αυτούς που μπορούν να συμβιβαστούν και για τους αδύναμους που δεν πρόκειται να επιβιώσουν από τον δυνατό. Φυσικά και δεν ισχύει στην σημερινή κοινωνία εφόσον ο έλεγχος και οι αποφάσεις λαμβάνονται από την ελίτ της εξουσίας.

Στην προσωπική ζωή δεν σου βάζουν όρια και κανόνες όμως. Σου βάζουν αρχές και ήθη και αν κάνεις κάτι που δεν μπορούν ή που φοβούνται πως αν το κάνουν και αυτοί θα εξαρτηθούν σου λένε απλώς ντροπή σου. Και εσύ χαμηλώνεις το βλέμμα σαν παιδί που έκανε ζημιά. Και τώρα σκέψου σε ποιον έκανες ζημιά για να σε κρίνουν; Γιατί είναι αρνητικοί σε κάτι που εσένα σε έκανε χαρούμενο; Αισθάνεσαι ντροπή επειδή σου λένε να μην ξανά κάνεις κάτι; Στην δική σου ζωή; Και εσύ τους ακούς; Αλήθεια;

Παρασύρεσαι από την πραγματικότητα.

Όλο μας το είναι, είναι συνδεδεμένο με ένα Ίσως. Μην το προσπερνάς αυτό το ίσως, ούτε το αν, ούτε το μπορεί, ούτε το όχι, ούτε το ναι. Θες να αλλάξεις γνώμη; Υπάρχει ένα αλλά. Να το σβήσεις το αλλά, είσαι εκεί που είσαι για Εσένα και για κανέναν άλλον. Δεν θα αποδείξεις εσύ στην ανθρωπότητα πως όλα κρέμονται από τις ποσότητες λογικής (πραγματικότητας) και του αυθορμητισμού (παραμύθι, μαγεία). Στο κάτω κάτω υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στον κεραυνό και εσύ φοβάσαι να πιστέψεις πως αλλάζει ένα ίσως; Όλα είναι στο μυαλό σου, εκεί χτίζονται κάστρα και γκρεμίζονται ουρανοξύστες. Εσύ βάζεις τα χρώματα εσύ και τα πρόσωπα. Δεν είναι κακός ο κόσμος που πηγάζει από μέσα σου, και ας έχεις σκοτώσει μέσα εκεί ολόκληρες οικογένειες. Θεωρείς κάτι άχρηστο και το βγάζεις από το πλάνο. Σκηνοθέτης είσαι στην ζωή σου, να το ξέρεις.

Η αμήχανη στιγμή της απεξάρτησης

Εγώ δεν θέλω να γεράσω με τα ίσως.

Οι στιγμές που χάνω μένοντας στην στασιμότητα των καταστάσεων και στην μετριότητα των άλλων δεν με βολεύει σε ένα άδειο μέλλον.

Ούτε αφήνομαι στην ανοργάνωτη ζωή και στα μισά σχέδια του καθενός. Το αν το όνειρο μου ή το πλάνο μου έχει σχεδιασμένη μια πορεία δεν θα περιμένω τίποτα να με ακολουθήσει για να χαράξω την πορεία μου προς τα εκεί. 
Θα φύγω μόνη μου.

Και σιγά μην περιμένω την απόφαση και τον χρόνο και το χρήμα από αλλού, με ποδήλατο θα πάω για να γλυτώσω από την μιζέρια και ας χρειαστεί να οδηγάω μερόνυχτα.

Ξέρεις κάτι, θα με βοηθούσε μια βόλτα, σήκω να πάμε τώρα και μην πεις κουβέντα. Αλλιώς μπορώ να μάθω τον δρόμο και τον τόπο χωρίς την βοήθεια σου.

Επίσης δεν χρειάζομαι τα καινούρια ρούχα που μου δείχνεις, τα παπούτσια μου τα περσινά με πάνε παντού και ας είναι εκτός μόδας. Ξέχασα να βάψω τα μάτια μου και τα χείλη μου επειδή είχα κάτι σκέψεις να αναλύσω στο μυαλό μου. Αν είναι καλοκαίρι θα πάρω ένα μαγιό, αν είναι χειμώνας ένα μπουφάν και φεύγουμε.

Πόσο όμορφοι είναι οι άνθρωποι όταν τους κοιτάς από μακριά, είναι καλύτερα να μην ξέρεις σε τι παραμύθι ζούνε, έχουν τον κόσμο τους κλειστό για τον κοινό και θα σεβαστώ. Αλλά οι κόσμοι με κοινό είναι κάπως γελοίοι. 

Να είσαι εκεί για το τώρα. Η στιγμή εκείνη ας γίνει ανάμνηση για το πάντα. Μην κυνηγήσεις την εικόνα αλλά ζήσε την απόλαυση με τις αισθήσεις. 

Μην αδράξεις την μέρα του άλλου, μην αδράξεις την μέρα που σου είπαν ότι είναι η πιο λαμπερή. Αν δεν σου αρέσει, φύγε! Άδραξε την δική σου μέρα, χωρίς κανέναν στο σκηνικό σου και θα δεις πως όσο είσαι εσύ πραγματικά ζωντανός θα τραβήξεις ανθρώπους που θέλουν από τον κόσμο τους την ίδια ευτυχία με εσένα.

Μπορεί και να κάνω χίλια χιλιόμετρα για να πω ένα γεια. Μπορεί να θέλω να πάω πάλι στην παιδική μου φίλη που αισθάνομαι πως την χάνω όσο μεγαλώνουμε. Φυσικά ήθελα να μείνουμε παιδιά και να μαλώναμε για το αν ήταν φάουλ εκείνη η φάση στο ματς της γειτονιάς.

Η ανθρωπιά εκείνη που δίνει χαμόγελα που βλέπεις πρώτη φορά, ανοίγετε μπροστά σου ένας κόσμος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ ξανά. Έχει τόσο διαφορετικά και καινούρια συναισθήματα μια αυθόρμητα καλή πράξη. Πόσες αποφάσεις να παρθούν και πόσος χρόνος να βρεθεί για να γίνουμε θύτες των ονείρων μας αντί για θύματα των πρέπει τους;

Τέλος πάντων, εγώ όσες βόλτες ξέχασα θα τις κάνω όταν θυμηθώ. Όσες στιγμές θέλω να ευχαριστηθώ δεν θα τις πουλήσω για ένα καφέ. Όσες βουτιές θέλω να κάνω δεν θα τις ανταλλάξω με καμία ώρα ηλιοθεραπείας. Και όσα χαμόγελα έχω δεν θα τα φωτογραφίσει καμιά λαμπερή φωτογραφική.

ΚΑΛΉ ΖΩΉ 

Δεν φεύγει από το αίμα το κιτρινόμαυρο χρώμα

Σαν ιδέα ξεκίνησες, με πάθος, με ορμή και με ανθρώπους που είχαν στην καρδιά τους τα όνειρα τους και βρήκαν εσένα ΑΕΚάρα μου να σε στολίσουν με αυτά. Ιδρύθηκες από αγάπη και νοσταλγία. Κρατήθηκες στην ζωή και φώτισες την ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Η αγάπη μας για εσένα ποτάμι που δεν στερεύει. Χείμαρρος στις δυσκολίες και ήρεμο ρέμα στις χαρές.

Οι ιδέες που εκπέμπεις, ενώνουν τον κόσμο σου, γεννηθήκαμε στην οικογένεια σου και μας μεγάλωσες με αξίες. Μας δίδαξες ποδόσφαιρο, μας έμαθες συνθήματα, συλλαβίσαμε το όνομα σου με σεβασμό σε κάθε λεπτό που έπαιζες. ΑΕΚ ΑΕΚ ΑΕΚ.

Κάποιος μας ρώτησε γιατί ήμαστε ΑΕΚ … τι να που πούμε; Πώς να να του εξηγήσουμε πως είμαστε παιδιά σου; Η καρδιά μας χτυπάει με τον ρυθμό σου, όπου και αν παίζεις όπως και αν σε έχουν καταντήσει, είμαστε στο πλευρό σου. Αφού εσύ μας έμαθες να μην παρατάμε τα όνειρα μας, να μην προδίδουμε την οικογένεια μας, να υποστηρίζουμε τους φίλους μας. Η ηθική μας ορίζεται από την δική σου αξιοπρέπεια, δεν μας απογοήτευσες ποτέ σε αυτό και στο χρωστάμε.

Είσαι βράχος ακλόνητος και εμείς που κρατιόμαστε από εσένα σε προσέχουμε από κοντά και από μακριά. Όσα χρόνια κι αν έχουμε να σε δούμε αισθανόμαστε το ρίγος σε κάθε σου αγώνα.

Γίναμε από παιδιά μεγάλοι και ακόμα δεν μπορέσαμε να σε αποχωριστούμε από την καθημερινότητα μας. Ξυπνάμε ΑΕΚ, κοιμόμαστε ΑΕΚ.

Έχουμε ψηλά εσένα και ας σε θέλουν άλλοι στον πάτο, το όνομα σου, το χρώμα σου, την μυρωδιά σου.

Στα μάτια μας δεν ήσουν ποτέ απλώς μια ομάδα. Ήσουν η χαμένη πατρίδα μας. Ήσουν η ψυχή μας. Ήσουν η ανάσα μας. Ήσουν η μάνα μας.

Όπου και αν σε φέρουνε, ότι και αν σε πούνε, εμείς θα είμαστε δίπλα σου και θα πολεμούμε.

Γεννηθήκαμε με κιτρινόμαυρο αίμα και στην καρδιά μας χαράχτηκε το 21.

Θα είμαστε πίσω από κάθε βήμα σου. Θα σε σηκώνουμε όταν πέφτεις. Θα σε μαλώνουμε όταν κάνεις λάθη. Θα σε συγχαίρουμε στις επιτυχίες σου. Θα κλαίμε με την λύπη σου.

Μαζί σου το όνειρο ποτέ δεν στερεύει.

Στην ψυχή μας υπάρχεις στην θέση της θρησκείας.

ΑΕΚ δεν γίναμε.

ΑΕΚ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ.

Σε τέσσερις γραμμές ανάκατες βγαίνουν φωνές ανώριμες

Μην φοβάσαι, ο δρόμος έχει προορισμό

Ας μην στοχεύεις το κάτι εκείνο

Σίγουρα θα βρεθείς στο εκείθε

Έχει κάπου να σε πάει η διαδρομή

Και ας φαίνονται μακριά τα φώτα της πόλης

Τουλάχιστον τα μάτια σου δεν είναι θολά

Ξέρεις πως αύριο θα έχει γίνει ανάμνηση το σήμερα

Χωρίς να περιμένεις κάποιο παρόμοιο μετά

Ποια μουσική να ξεβράσει την ψυχή σου

Όταν το μυαλό σου πλάθει σενάρια τρελά

Ξεδιπλώνεται η δύναμη σου σε σιωπηλά κενά

Όταν το τίποτα της στιγμής γίνετε χαμόγελο αχνό

Τι κι αν δεν είσαι στο κέντρο του κόσμου

Ο γκρεμός δεν απέχει από εκεί

Αν χάσεις τον ρυθμό της λογικής

Δεν θα υπάρχει μέρος να σωθείς

Έτσι μαθεύτηκε το μυστικό των αποδιοπομπαίων τράγων

Πως όλα γύρω τους διψάνε για ζωή

Παράγουν την πραγματικότητα τους

Ονειρεύονται την χθεσινή τους περιπέτεια

Φέρνουν την ευτυχία οι αναμνήσεις

Καίνε ότι δεν ήταν γραφτό να ανθίσει

Σαν να μην έγιναν ποτέ τα λάθη εκείνα

Ενώ πέρασαν μόλις δευτερόλεπτα

Τον φόβο του τίποτα να έχεις αντίκρυ

Είτε την προσμονή της φυγής

Μαθαίνεις σιγά σιγά να υπάρχεις

Στα ζωντανά όνειρα που ξυπνάνε σε κάθε ανατολή