Ποια περιπέτεια είναι πιο ουσιαστική αν όχι αυτή που σου
θυμίζει ότι ο παλμός σου έχει αξία;
Σε μια πιο φωτεινή πλευρά της ζωής έρχεται η ωραιοποίηση του
εγώ και καλύπτει κάθε ανασφάλεια, όχι μέσα από γεμάτες εμπειρίες αλλά μέσα από
την επίγνωση των πιο άσχημων συναισθημάτων. Η στιγμή που δεν είσαι εσύ το
καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί δρομολογείς μια κατάσταση που δεν έχει
διέξοδο. Αυτά που έχεις στα χέρια σου είναι προσδοκίες βασιζόμενες στο καλύτερο
σενάριο μιας ουτοπίας που ονόμασες μέλλον. Υπάρχει για σένα μια αντικειμενική
αξία που θεωρείς δεδομένη αλλά είναι πολύ μικρότερη από την πραγματική που
δέχεσαι καθημερινά στην αλληλεπίδραση σου με πελάτες της αυτοπεποίθησης σου.
Είναι ένα μονοπάτι που περπάτησαν όλοι και δεν μπορείς να το διασχίσεις χωρίς
μια φωνή να σε καθοδηγεί ενώ υπάρχει σήμανση, είναι η αδυναμία να αποφασίσεις
αν είσαι κατάλληλος για να αναπνεύσεις λίγο ακόμα αέρα μαζί με αυτούς που
βλέπεις σαν ανώτερους. Δεν φτάνεις ποτέ στο τέλος της διαδρομής γιατί είναι μια
συνεχόμενη διαδραστική ταινία όπου ο ατέρμονος βρόγχος της φόρτισης –
αποφόρτισης του εγώ οδηγεί πάντα λίγο πάνω από το σημείο μηδέν. Το μοναχικό
ζενίθ δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την κοινωνική αποδοχή ενώ το μοναδικό ναδίρ
είναι αποτέλεσμα κοινωνικής αποξένωσης, εκτός έχει οριοθετηθεί ένα ωμό και
ψυχρό τοίχος και έχει οχυρώσει κάθε δόση λογικής που μπορεί να διαθέσει η συνείδηση
σου. Στιγμές διαύγειας είναι εκείνες που τα μάτια βλέπουν μέσα από ανθρώπινα
σώματα, αποδεσμεύουν κάθε πάθος και αποδομούν την υλική υπόσταση της σάρκας και
του αίματος που κουβαλούν από την γέννηση. Με την ικανότητα αυτή κάθε άνθρωπος
θα είχε φτάσει λίγο πιο κοντά στην αυτοϊκανοποίηση του προσωπικού του ταξιδιού.
Αχρείαστες είναι οι φωνές με τις οδηγίες, τις επιπλήξεις και τις επικροτήσεις. Δεν
είναι ένα δυνατόν να γεμίσεις έναν οργανισμό με φαιά ουσία από λόγια και
βλέμματα, εξατμίζονται αυτές οι αισθήσεις με τον χρόνο, τα θεμέλια είναι εκείνο
το μοναχικό ναδίρ που αν θεσπιστεί στο όριο της κάθε αμφιβολίας στη ζωή του
ανθρώπου εξοικονομεί αγάπη, εμπιστοσύνη, αλληλεγγύη, χιούμορ, φιλία και όλα
αυτά που μας φέρνουν πιο κοντά στην ουτοπία που η παιδική μας αφέλεια έχει
εμπλουτίσει με ελπίδα για το αύριο. Είναι ένα αύριο με σταθερό παλμό, καμία
διαφορετικότητα, μίζερο, ανικανοποίητο που μας φέρνει όλους μας λίγο πριν την
μεγάλη μέρα, αυτήν που θα πάψει το κεφάλι μας να σκέφτεται, μέχρι τότε δεν
μπορεί κανένας από αυτούς που ζωντανεύουν τον κόσμο γύρω τους να ξεκουραστεί. Στο
στάδιο του χρωματισμού των σκουρόχρωμων στιγμών είναι μια όμορφη εμπειρία,
εξαρτώμενη αποκλειστικά από το παρόν, το πιο σίγουρο, το πιο σημαντικό κομμάτι όλης
της ζωής μας, το τώρα.