Αυτές οι στιγμές είναι οι πιο
δύσκολες, μια απίστευτα έντονη και επώδυνη δραστηριότητα εξελίσσεται στο μυαλό.
Κάθε σταθερά μεταβάλλεται και προσαρμόζεται στην τέλεια πραγματικότητα για την
δεδομένη στιγμή. Δεν υπάρχουν δεδομένα να βασίσουν την σκέψη παρά μόνο
ζητούμενα, πράγματα που ενδόμυχα ζητάει ο οργανισμός να νιώσει. Αυτές τις στιγμές
είναι που όλος ο κόσμος μπορεί να χωρέσει σε δευτερόλεπτα, σε χαμόγελο ή σε
βλέμμα. Πάντα χρειάζεται η φιγούρα ενός ανθρώπου που μοιάζει να θέλει σωτηρία
αλλά να μπορεί να στηρίξει την δική μας ψυχοσύνθεση. Την θέση της φιγούρας δεν είναι
υγειές να την αντικαθιστούμε με όλους τους ανθρώπους που πατάνε λίγο πιο
σταθερά από εμάς, ούτε στην ανάγκη για αγκίστρωμα να είναι μια τυχαία επιλογή.
Η φιγούρα είναι ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπουμε μια καλύτερη εκδοχή του
εαυτού μας. Είναι η ανάγκη μας να πιστέψουμε πως για χάρη μιας φιγούρας θα
γίνουμε καλύτεροι, ενώ η πραγματικότητα είναι, πως η κατάκτηση της φιγούρας
αποτελεί εγωιστική πράξη που λαμβάνει υπόψη μόνο τις τωρινές απαιτήσεις της ψυχής
και δεν αφήνει κανέναν άλλον να εκφραστεί. Θεωρώ πολύ σημαντική την φιγούρα που
διαλέγουμε ανά διαστήματα, χαρακτηρίζει τις προθέσεις μας για την χρονική αυτή
περίοδο. Χτίζεται μια νέα καλύτερη πραγματικότητα μέσα από την εκπλήρωση των
προσωπικών ματαιοτήτων. Όμως ο αποχωρισμός του φανταστικού αυτού κόσμου από την
ψυχή έρχεται όταν ο ρεαλισμός επανέλθει στα καθήκοντα του. Εμφανίζονται όλα τα
εμπόρια, πραγματικά είτε με την μάσκα να κρύβει δικαιολογίες, δημιουργείται
ξανά η ανασφάλεια και η αστάθεια. Είναι όλα πιθανά σενάρια που η σκέψη πως δεν
θα πραγματοποιηθούν χωρίς θυσίες τα κάνει ασύμφορα σε διάφορους τομείς. Τις μέρες
που χάνεται ο ρεαλισμός, όλη η ύπαρξη μπαίνει στον αυτόματο πιλότο προς αναζήτηση
ευτυχίας. Εκείνες οι μέρες είναι ένας μικρός παράδεισος, το μυαλό σταματάει τον
χρόνο και διαμορφώνει μια οπτασία μέσα στην μουντή καθημερινότητα. Όπως τα
περισσότερα όνειρα, σβήσει αργά και βασανιστικά. Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο
παρά η ίδια μας η σκέψη για να οδηγούμε ξανά στην αναζήτηση του αγαθού που δεν
έχει δει ποτέ κανείς την όψη του. Γιατί η όψη του έχει την μορφή των αιτιών που
μας φέρνουν γέλιο και αγάπη. Ο χρόνος σταματάει όταν το αποφασίσει το μυαλό μας.
Κάποια φορά ο ρεαλισμός θα έχει κάνει το τελευταίο του μεροκάματο πάνω μας. Αν ο
χρόνος σταματήσει, δεν είναι αργά. Οπότε δεν ξέρω που τελειώνει αυτή η λούπα, όμως
θα ήθελα να σταματήσει η γη ώστε να κατέβω. Αφήνοντας πίσω ότι δεν έφερε στο
παρόν έστω μια δόση ευτυχίας.