Συνεχής προσπάθεια για περισσότερα αποτελέσματα, στο σχολείο, στα
αθλήματα και στην εργασία.
Ελεγκτικές διαδικασίες για την προσαρμογή μας σε κάθε περίσταση,
διαμόρφωση του λόγου και της εξωτερικής εικόνας να ικανοποιεί κάθε κατάσταση. Διαγωνίσματα,
επίτευξη αριθμητικών και ποσοτικών ορίων, βελτίωση και ξανά έλεγχος. Ένας ατέρμονος
βρόχος από περιορισμούς, όρια, προθεσμίες, άγχος.
Μια λάθος σκέψη, μια λάθος στιγμή, μια λάθος πράξη, μια λάθος λέξη, μια
λάθος κίνηση. Η αναβλητικότητά μας, η ατελής μας πειθαρχία μπρος στον
πραγματικό μας εαυτό, η μοναδικότητα των συναισθημάτων μας, η ανευθυνότητα μας,
η επιπολαιότητα. Φέρνουν ανεπιθύμητα αποτελέσματα. Τα κοιτάμε ώρες πριν
αποφασίσουμε πως έχουμε κάνει λάθος, πως δεν τα έστειλε κάποιος θεός, πως δεν
φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός απ εμάς.
Πλήρης άρνηση, εθελοτυφλούμε μπροστά σε ένα πρόβλημα που η αιτία του
είμαστε εμείς. Ερμηνεύουμε λιγότερο οδυνηρά αποτελέσματα, δικαιολογούμε τις πράξεις
μας και αρνούμαστε πως είμαστε εμείς αυτοί που παράγαμε το λάθος αποτέλεσμα.
Το πρόβλημα στα μάτια μας παίρνει σάρκα και οστά, μας κοιτάζει στα
μάτια. Τότε, την στιγμή που πρέπει να φανούμε πιο δυνατοί από όλες τις φορές,
σκεπάζουμε την ανικανότητα μας, θρέφουμε το εγώ μας καλύπτοντας με ότι μέσα
διαθέτουμε το λάθος μας. Προσπαθούμε να διορθώσουμε ότι δεν ήμασταν εξ αρχής
κατάλληλοι να διαχειριστούμε. Προκαλούμε στον εαυτό μας περισσότερα προβλήματα
από όσα ήδη έχει, απασχολούμε την σκέψη μας με απλές καθημερινές ανησυχίες ώστε
να μην νιώσουμε την άβυσσο που μας περιμένει στην ψυχή μας.
Δεν είμαστε εμείς που κάνουμε κουμάντο σε αυτό το παράλογο θέατρο, δεν
είμαστε εμείς που αναπνέουμε πριν κάθε μας λέξη. Δεν είμαστε εμείς αυτοί που
στρέφουν το βλέμμα τους από τον καθρέπτη. Είναι όλοι οι ανώτεροι, οι θεοί που μας
μαθαίνουν οι θρησκείες, οι γονείς που μας μεγαλώνουν, οι φίλοι που είναι
καλύτεροι από εμάς, οι γνωστοί που έχουν περισσότερα από εμάς, τα αφεντικά που μας
δίνουν εντολές, είναι όλοι αυτοί που για αυτούς ζούμε και για αυτούς κάνουμε
λάθη, από αυτούς που μας έδειξαν το λάθος ζητάμε συγχώρεση. Χωρίς να
ενδιαφερόμαστε για όσους εμείς αδικήσαμε, για όσους εμείς πληγώσαμε, μόνο η
επιβεβαίωση από όσους στο μυαλό μας θρονιάζουν ζητούμε την αποδοχή.
Εκείνη η αποδοχή, που εμείς ποτέ δεν εξασφαλίσαμε για τα λάθη μας, τα
πάθη μας, τον εαυτό μας.
Η δική μας ευθύνη γίνεται σκόνη στον αέρα, αν είμαστε τυχεροί δεν θα
είναι άσπρη.
Κωμικοτραγική είναι η προσπάθεια μας να ξεφύγουμε από την φάκα, αυτήν
που μέσα της συνήθισαν τα μάτια μας σε τεχνητό φως, φοβόμαστε τον ήλιο, όμως προσπαθούμε
να κλέψουμε μια του ηλιαχτίδα. Κάθε φορά που ανοίγουμε τα μάτια μας, παλεύουμε
για να ξυπνήσουμε την ψυχή μας, τα ένστικτα μας, την φωνή μας.
Είναι απίστευτη η ενέργεια που κουβαλάμε, όμως το μυαλό κρυώνει και
κρατάει τις ισορροπίες ώστε να μην ξεκινήσει φωτιά από τα σωθικά μας.
Τα ατυχήματα είναι μέρος της ζωής μας.
Χάνουμε και ξαναχτίζουμε για να προσπαθήσουμε ξανά όταν ο ήλιος
χτυπήσει τα μάτια μας να είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε την φωτιά του.
Μπόνους το τραγούδι που άκουγα σε ριπιτ όσο το έγραφα: