Όταν έρχεται μια αναπάντεχη
αλλαγή, ένα γεγονός που δεν υπάρχει πιθανότητα να αντιστραφεί γιατί ο χρόνος
δεν γυρίζει πίσω τότε διαταράσσεται ο χαρακτήρας. Είναι μια αλλαγή που δεν
είναι διαχειρίσιμη, τα συναισθήματα ανακατεύονται. Είναι το ίδιο τρομακτικό στην
αρχή όσο και στην συνέχεια. Προσωπικά θέλω να αναφέρω πως είναι μια εικόνα που
κάποιες ημέρες ξεθωριάζει, ποτέ όμως δεν χάνεται από την σκέψη. Επιστρέφει σε
διάφορες μορφές.
Είναι σαν άβυσσος. Υπάρχει στο
μυαλό ένα κενό που δεν θέλει να καλυφθεί. Κανένα συναίσθημα δεν έχει επίδραση,
από το αίσθημα του κρύου ή της ζέστης ως την χαρά και την λύπη. Είναι μαύρο και
παγωμένο. Αυτές οι λέξεις περιγράφουν άψογα την ψυχική κατάσταση. Πλέον έχει
θερμάνει η λογική, κάποιες ερωτήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού είναι
απαντημένες αν και το συναίσθημα είναι πιο ισχυρό και δεν επιτρέπει τις σκέψεις
να καλύψουν τις αναμνήσεις.
Συνεχώς κάτι λείπει. Μπορεί να
έλειπε από πριν, όμως πλέον έχει υπόσταση.
Δεν μπορώ να ενδιαφερθώ για ιστορίες
με καλό τέλος, το πρώτο πράγματα που σκέφτομαι είναι πως είναι άδικο. Η δική
μου ιστορία είναι ακόμα όμορφη βέβαια γιατί ο χαρακτήρας μου είναι περισσότερο αυθόρμητος
από όσο αντέχω. Όποτε πιέζω τον εαυτό μου να υποκριθεί απομακρύνομαι από την
πραγματικότητα, ενώ πρέπει να απομακρυνθώ από την ατμόσφαιρα που απαιτεί την αλλαγή
στη συμπεριφορά μου.
Κάπως έτσι, σχεδόν τρία χρόνια
μετά νιώθω ξένη. Ίσως από πριν να μην ταίριαζα σε όλο αυτό που σήμερα πλέον
σιχαίνομαι, έχω αντιληφθεί όλα τα σωστά και τα λάθη αλλά αδυνατώ να βρω καλό
και κακό στις πράξεις και στα λόγια των γύρω μου. Το μόνο που αλλάζει είναι η
αίσθηση πως αν είμαι ο εαυτός μου, πως αν αντιδράσω όπως νιώθω, αν ξεδιπλώσω τις
σκέψεις μου θα γίνω αχάριστη. Το ξέρω πως αυτό θα είναι το επιφανειακό
συμπέρασμα όταν κάποια στιγμή ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο. Μπορεί να θεωρήσει
κάποιος ότι βρίσκω δικαιολογία για να ανακοινώσω πως δεν θα κάνω τίποτα από
αυτά που ονειρεύεστε και πιστεύεται πως θα κάνω. Ούτε αυτά που λέω για να μην σας
έχω στο κεφάλι μου θα κάνω.
Είναι εγωιστικό, όμως έχω καιρό
που παραστρατώ από τον δρόμο μου για να νομίζεται πως δικαιώνω τις δικές σας προσδοκίες.
Βλέπω ένα μέλλον με ατελείωτη μοναξιά, όμως προτιμώ να την περάσω με τον εαυτό μου,
ήρεμη και ικανοποιημένη παρά ζώντας σαν ξένη σε μια κοινωνία ψευδαισθήσεων. Αυτό
που βλέπω κοιτάζοντας την επιγραφή που λέει για τα χρόνια στην ζωή σου είναι
πως δεν έχω ζωή. Έχω εξαιρετικά ανήσυχο μυαλό όμως που δεν θα μου επιτρέψει για
πολύ καιρό ακόμα να ακολουθώ τον πλατύ ποταμό που έχω μπροστά μου. Οι σκέψεις
δεν με αφήνουν να κοιμηθώ. Φοβάμαι πως έρχονται μέρες που θα πρέπει να πω πάλι
ψέματα, να κρύψω όλες μου τις επιθυμίες. Θέλω να είμαι μόνη μου, μπροστά σε μια
οθόνη, να βλέπω φανταστικές περιπέτειες για να νιώσω ζωντανή. Η ενέργεια που έχω
μέσα θα δεν θα αργήσει να εκραγεί.
Όμως δεν είμαι αχάριστη, απλώς
δεν είμαι στα νερά μου. Όσο ευχάριστη και αν φαίνεται η μέχρι τώρα διαδρομή
ποτέ δεν ήταν δική μου επιλογή. Έχω τάσεις φυγής. Τρέμω στην ιδέα της στασιμότητας.
Ξέρω πως δεν είμαι εγώ, δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω για αυτό θέλω να βρω τον εαυτό
μου. Είναι ο τελευταίος χρόνος που θα αφήσω να περάσει πιέζοντας τον εαυτό μου
να κάνει τα χατίρια σε οικογένεια και φίλους. Το μόνο που ζητώ είναι ελευθερία.
Πιστεύω πως το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά, δεν υπάρχει κριτική πάνω στο
σωστό και λάθος τρόπο σκέψεις για αυτό δεν χρειάζομαι καθοδήγηση. Χρειάζομαι
οπωσδήποτε βαθιές συζητήσεις. Ξέρω πως εδώ δεν θα τις βρω, ούτε έχω σκοπό να
ψάξω.
Το ταξίδι θέλω να πιστεύω πως
έχει περισσότερη αξία από ότι ο προορισμός, εσείς βαδίζετε στον προορισμό που
ορίζεται χωρίς να υπολογίζεται την ειρωνεία της ύπαρξης του ανθρώπου. Πιστεύω πως
ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν βλέπατε μέσα από τα δικά μου μάτια και όσων με
καταλαβαίνουν. Περνάει ο καιρός τόσο ανούσια που χάνω την αίσθηση του χρόνου,
δεν με νοιάζει η μέρα και η ώρα. Τώρα που γράφω αυτό το κείμενο μετανιώνω για
την κατάντια αυτή. Πάντοτε κοιτούσα τα μικρά καθημερινά πράγματα. Όμως δεν
χρειάζομαι υπενθύμιση, ξεκίνησα να γράφω χωρίς κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου,
απλώς ένιωθα γεμάτη με αρνητικά συναισθήματα, ήδη αισθάνομαι καλύτερα γιατί μια
σπιρτάδα με ξύπνησε, είναι που είμαι εγώ αυτή τη στιγμή που γράφω. Αύριο δεν
ξέρω αν θα είμαι εγώ, αλλά με λίγη προσπάθεια θα ξανά εμφανιστώ.
Δεν έχω υπομονή και δεν μου
αρέσουν οι υποσχέσεις, κι αυτό επειδή ανυπομονώ για καλύτερες μέρες και το
δεύτερο γιατί δεν τηρώ τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου. Με σκοπό να γίνω
καλύτερη γράφοντας τα βράδια, αφήνω πάλι τον εαυτό μου να βουτήξει στον βούρκο της
καθημερινότητας σας.