Είναι ένα συνεχόμενο όνειρο που μαζί του ξυπνάω μα σαν έρθει η ώρα να κοιμηθώ έχει χαθεί.
Κάθε μέρα η ίδια σκέψη ταλαντεύεται μεταξύ της λογικής και της παράνοιας. Μια ξεχασμένη φωνή, ένα επίμονο βλέμμα, ένα χαμογελαστό στόμα. Είναι όμως όνειρο κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου, με χτυπάει η πραγματικότητα στα πιο ευαίσθητα σημεία και όλη μου η μέρα είναι ένα βουβό θέατρο. Θέλω στους περαστικούς να ρωτήσω το Γιατί μα κανένας δεν μπορεί να νιώσει τον θυμό στην ερώτηση.
Έτσι λοιπόν γυρνάω πίσω, στις ανέμελες μέρες και ψάχνω την γνώμη σου για την απουσία σου.
Επειδή η απώλεια μου αδειάζει τις αντοχές και με απομακρύνει από τον κόσμο καθώς αναζητώ τον δικό σου κόσμο. Ανούσιες επικοινωνίες σε γλώσσες λιτές ανίκανες να εκφράσουν τα συναισθήματα πίσω από την μάσκα της κοινωνικής αποδοχής.
Τα συναισθήματα λοιπόν έχουν αλλάξει διεύθυνση, δεν απευθύνονται σε ανθρώπους αλλά σε αφύσικα πράγματα ώστε να πιαστούν από κάτι φανταστικό που θα δώσει ουσία στην αιώνια ζωή όσων έφυγαν και νόημα στην σύντομη ζωή όσων έμειναν.
Είναι μια παράσταση που βολεύεται να δώσει ο εαυτός μου ώστε κρυφά να αποζητά την ζωή που του έκλεψαν χωρίς να δώσει εξηγήσεις και χωρίς να κρίνεται από την κοινή λογική.
Παρακμάζει ο πολιτισμός γύρω μου μα μέσα μου δεν ένιωσα ποτέ κομμάτι αυτού του κόσμου. Για αυτό αναζητώ τον δικό σου, δεν ξέρω που έχεις βρεθεί μα είσαι κοντά. Ξέρω πλέον πως κανείς δεν φεύγει κι ας χάνεται, δεν βλέπω μόνο με τα μάτια. Σε βρίσκω παντού, σε κάποιον άλλο χρόνο.
Από τότε σχεδόν χανόμαστε μαζί, στις σκέψεις και στις αναμνήσεις αλλά και στο πιο σημαντικό στα όνειρα, είσαι πάντα εκεί.
Κάθε μέρα η ίδια σκέψη ταλαντεύεται μεταξύ της λογικής και της παράνοιας. Μια ξεχασμένη φωνή, ένα επίμονο βλέμμα, ένα χαμογελαστό στόμα. Είναι όμως όνειρο κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου, με χτυπάει η πραγματικότητα στα πιο ευαίσθητα σημεία και όλη μου η μέρα είναι ένα βουβό θέατρο. Θέλω στους περαστικούς να ρωτήσω το Γιατί μα κανένας δεν μπορεί να νιώσει τον θυμό στην ερώτηση.
Έτσι λοιπόν γυρνάω πίσω, στις ανέμελες μέρες και ψάχνω την γνώμη σου για την απουσία σου.
Επειδή η απώλεια μου αδειάζει τις αντοχές και με απομακρύνει από τον κόσμο καθώς αναζητώ τον δικό σου κόσμο. Ανούσιες επικοινωνίες σε γλώσσες λιτές ανίκανες να εκφράσουν τα συναισθήματα πίσω από την μάσκα της κοινωνικής αποδοχής.
Τα συναισθήματα λοιπόν έχουν αλλάξει διεύθυνση, δεν απευθύνονται σε ανθρώπους αλλά σε αφύσικα πράγματα ώστε να πιαστούν από κάτι φανταστικό που θα δώσει ουσία στην αιώνια ζωή όσων έφυγαν και νόημα στην σύντομη ζωή όσων έμειναν.
Είναι μια παράσταση που βολεύεται να δώσει ο εαυτός μου ώστε κρυφά να αποζητά την ζωή που του έκλεψαν χωρίς να δώσει εξηγήσεις και χωρίς να κρίνεται από την κοινή λογική.
Παρακμάζει ο πολιτισμός γύρω μου μα μέσα μου δεν ένιωσα ποτέ κομμάτι αυτού του κόσμου. Για αυτό αναζητώ τον δικό σου, δεν ξέρω που έχεις βρεθεί μα είσαι κοντά. Ξέρω πλέον πως κανείς δεν φεύγει κι ας χάνεται, δεν βλέπω μόνο με τα μάτια. Σε βρίσκω παντού, σε κάποιον άλλο χρόνο.
Από τότε σχεδόν χανόμαστε μαζί, στις σκέψεις και στις αναμνήσεις αλλά και στο πιο σημαντικό στα όνειρα, είσαι πάντα εκεί.