Δεν
ήταν η ηλικία που έφερε την εμπειρία ώστε να φτάσει στο σημείο να αντιμετωπίζει
τις καταστάσεις σήμερα. Δεν χρειάστηκε να ζήσει τρελά όνειρα και να εκπληρώσει
μεγάλους στόχους για να πετύχει κάτι στην ζωή. Ήταν εκεί σε στιγμές που το
μυαλό θολώνει, γεμίζει κενά και ταρακουνάει τον χαρακτήρα. Ήταν τότε που δεν
υπήρχε διάδρομος να τρέξει για να σωθεί, δεν υπήρχε κανένα φως ώστε να ζεστάνει
την ελπίδα. Όταν ήταν όλα σε αταξία και έπρεπε να βγάλει το αυριανό πρόγραμμα
με ψυχραιμία. Είναι που παλεύει για ένα ανύπαρκτο μέλλον που κανείς δεν θα το
εκτιμήσει όταν έρθει. Πώς βρίσκει άραγε δύναμη να ισορροπεί ανάμεσα σε έναν κόσμο
με λογικές σκέψεις.
Μπορεί
να περιμένει όσο χρειαστεί ενώ ξέρει ότι τίποτα δεν θα έρθει. Ίσως να τα
παρατούσε αν ήταν κάπου αλλού. Μάλλον νιώθει πως καμία προσπάθεια δεν θα
καταφέρει να αλλάξει το παρελθόν και το παρόν. Το ξέρει πως έχει δίκαιο που
κλαίει όποτε χρειάζεται να σκεφτεί, δεν μπορεί να πει λέξη για τον εαυτό της χωρίς
να μαυρίσουν τα μάτια της. Μέσα από την περίεργη σιωπή βγαίνουν συναισθήματα
που δεν ήξερε πως υπάρχουν, ενώ όταν μιλάει χάνονται τα βάρη στις ασήμαντες
λέξεις. Δεν έχει δει πράγματα για τα οποία μιλάει σαν να ήταν κομμάτι της, τα
περιγράφει, τα αναλύει ενώ δεν ήταν ποτέ εκεί. Το πως μαγεύει με το μυαλό της τις
εικόνες που κάποιοι τις έζησαν είναι μοναδικό. Δεν χρειάστηκε να περπατήσει σε
κόκκινο χαλί, δεν έφαγε με χρυσά κουτάλια ούτε ταξίδεψε σε μέρη εξωτικά.
Άκουγε
πάντα τις ιστορίες των αγαπημένων και ζούσε μαζί τους τις δικές τους εμπειρίες. Κι έτσι κράτησε την δύναμη που χρειάστηκε. Πριν φύγουν οι άνθρωποι φρόντισαν
να μάθουν τους δρόμους που περπάτησαν, όπου και αν έφτασαν στους νεότερους. Να
μην στραβοπατήσουν, να μην χάσουν τα αξιοθέατα, να μην μπερδέψουν τα μονοπάτια.
Να είναι ευτυχισμένοι με το τίποτα. Αλλά να περιμένουν πάντα τα πολλά. Πριν φύγουν
έμαθαν στους υπόλοιπους πως όποιος και αν ήταν, ότι κι αν έκανε πάντα θα
υπάρχει μια σπίθα φωτός επάνω τους που κάποιοι θα κρατήσουν για πάντα. Είναι μια
σύμβαση αγάπης εκτός ορίων που δημιουργείται μέσα από ασυνήθιστες καταστάσεις, αποτελούμενες
από πολύ γέλιο και περισσότερο δάκρυ. Είναι ο λόγος που σηκώνεσαι κάθε φορά που
χάνεις τα πάντα. Όσα κι αν χάθηκαν έμειναν οι χαρακτήρες και οι στιγμές, στο
φως και στο σκοτάδι μπορεί να βρει τον δρόμο σε όλες τις χώρες και να γυρίσει
πίσω στον τελευταίο σταθμό που ήταν κάποτε η αρχή.
- Μέσα μας υπάρχει μια φωτιά
που δεν την έχω δει σε κανέναν. Μέσα μας τραγουδάει μια φωνή που δεν την έχω
ακούσει πουθενά. Μέσα μας γίνονται πόλεμοι και εμείς χαμογελάμε. Μέσα μας ζούνε
οι άνθρωποι όπου κι αν βρίσκονται.
Έχει μεγάλη ψυχή η οικογένεια αυτή, όταν καούμε θα είμαστε όλοι μαζί και θα βάλουμε φωτιά όλη την πόλη.