Με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης και τις πρόσφατες αναταράξεις των
ηθικών αρχών του Ελληνάρα, καθώς και την θιγμένη αξιοπρέπεια του έθνους κατά τα
κανάλια και κατά κάποιους βουλευτές, θα αναφερθώ στο βιοτικό επίπεδο ζωής και
στο βιοτικό επίπεδο νοημοσύνης στην χώρα μας.
Θα αρχίσω ξεκαθαρίζοντας την άποψη μου από την αρχή, όσοι
ταξιδεύουν για να γνωρίσουν πολιτισμούς, ιστορία, λαογραφίες, έθνη, μνημεία και
ήθη είναι ήδη ταγμένοι την απελευθέρωση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων.
Διδάσκει ο κάθε λαός από την αρχή της ύπαρξης του ότι η διαφορετικότητα ήταν
πάντοτε κομμάτι της κοινωνίας και όχι απομονωμένη ομάδα μη δικαιούχων πολιτών.
Σε πολλές χώρες το άγνωστο έγινε άξιο θαυμασμού, όπως και στην χώρα μας, μην
ξεχνάμε τον Χριστιανισμό.
Όσοι θεωρούν το ταξίδι σε άλλη περιοχή επίσκεψη, τουρισμό ή χωρίζουν τις χώρες σε αναπτυγμένες και υποανάπτυκτες, συγκρίνουν τα μνημεία, χλευάζουν τους βρώμικους
ανθρώπους, τους χαζούς ανθρώπους, ψάχνουν τις καλύτερες καφετέριες και τα club, ενώ περνούν τις ώρες τους στα μαγαζιά με ρούχα, κτλ. Νομίζω πως βρίσκονται σε διαφορετική
γραμμή πλεύσης από την απλή λογική που θέλει την φύση να αποφασίζει για τον
άνθρωπο, την φύση να αποφασίζει για την φύση.
Αυτό που θέλω να επισημαίνω συνεχώς στον εαυτό μου ώστε να μην
γίνομαι έρμαιο των εποχών και της κοινωνίας αυτής είναι πως η διαφορετική άποψη,
στάση, προτίμηση είναι αποκλειστικά στην κρίση του καθενός. Γιατί η εκκλησία
έχει στήσει ένα τόσο όμορφο μυστήριο πάνω στο οποίο πλουτίζει η ίδια και τα διαζύγια, πάνω στην παράδοση ενός λαού που οι
επιστημονικές ανακαλύψεις του στηρίχτηκαν στους θεούς του Ολύμπου; Αυτή η εκκλησία
με τα αναρίθμητα λάθη, με τις αναρίθμητες αμαρτίες κρίνει αμάρτημα την αγάπη
μεταξύ των ανθρώπων με βάση το φύλο; Έχει σημασία τελικά αν πλησίον σου είναι άντρας ή γυναίκα
πριν τον αγαπήσεις; Για αυτό χωρίζουν τα αγόρια από τα κορίτσια στο σχολείο, στις
κατασκηνώσεις, στα ταξίδια, στα αθλήματα. Όχι λόγο κάποιας φοβίας ή κάποιου
ταμπού αλλά επειδή η αγνότητα έχει σχέση με την εικόνα και όχι με την δυναμικότητα
του χαρακτήρα, όπως και η ομορφιά έχει να κάνει με τα μαλλιά, με τα μάτια, με
το σώμα, διδάγματα της σιχαμένης τηλεόρασης
Οι αδικημένοι προτιμούν να δίνουν την προσοχή τους στα άσχημα
παιδάκια μιας τάξης ενώ οι υπερυψωμένοι ‘κάδοι σκουπιδιών’ στα όμορφα. Αυτό
πιστεύω ότι συμβαίνει και σε αυτήν την περίπτωση, το ωραίο, συνηθισμένο και
παραδοσιακό είναι το τυπικό ζευγάρι άντρας – γυναίκα. Γιατί η αγάπη έχει μάτια
για το ωραίο και για το χρήμα. Δεν έχει η αγάπη μάτια να δει μέσα στην ψυχή και
στο μυαλό.
Οπότε φτάνουμε στην Ελληνίδα μάνα που προτιμάει να δει την κόρη της
με έναν πλούσιο – εμφανίσιμο ή όχι – άντρα που την απατάει, την βαράει, και τα
σχετικά παρά με μία άλλη γυναίκα. Αυτό είναι ένα στερεότυπο θα πει κάποιος. Ναι
είναι ένα στερεότυπο βγαλμένο από την ελληνική πραγματικότητα. Θέλουμε τις κόρες
μας και τους γιους μας βολεμένους, όχι ευτυχισμένους γιατί στην τηλεόραση
μάθαμε εμείς που δεν πήγαμε Λύκειο ότι πρώτα έρχεται η δουλειά, τα χρήματα και
μετά η ευτυχία. Προφανώς αν γίνει αντίθετα νομίζουμε πως το παιδί παίρνει
ναρκωτικά, πολύ πιθανό καθώς η ευτυχία χάνεται και φθείρεται μέσα στην
οικογένεια, εκεί που υποτίθεται πηγάζει η αγάπη.
Μα τι νέο η πηγή της αγάπης, η οικογένεια. Η αγάπη δημιουργεί
ανθρώπους και οικογένειες όχι ο γάμος, όχι η κοινωνία, όχι οι γείτονες, όχι οι
συγγενείς, όχι το σπίτι, όχι τα χωράφια, όχι τα χρήματα.
Οι νόμοι ξέρουν να περιορίζουν άψογα την δέσμευση των διαφορετικών
φύλλων, οι νόμοι εκείνοι γράφτηκαν από εκείνους που η μάνα τους, τους έκανε στα
16 και η γυναίκα τους ήταν παρθένα. Αυτοί που γυρίζουν σπίτι τα Σάββατα και
βρωμάνε φτηνές κολόνιες και αλκοόλ. Ποιοι είναι αυτοί; Οι μπαμπάδες σας είναι. Με
την νοοτροπία του χωριού, τον μισογυνισμό και την κριτική για τα πολιτικά και τα
γκομενικά της απέναντι κάτω από την γλώσσα. Τα παιδιά της μαμάς είναι, που δεν
ξέρουν άλλον ρόλο πέραν από την γυναίκα να καθαρίζει, να πλένει, να σιδερώνει
να μεγαλώνει τα παιδιά και να ανοίγει τα πόδια, σαν αντικείμενο. Και οι
γυναίκες εκείνες είναι που χωρίς τον άντρα τους δεν θα είχαν στον ήλιο μοίρα,
ενώ τώρα της βγάζει μια φορά το μήνα από αγγαρεία για καφέ και φοράνε όλα τα
ακριβά αντικείμενα μαζί. Όχι συμβαίνει δεν είναι ξεχωριστές περιπτώσεις, είναι η νοοτροπία που υπερίσχυε επί δεκαετίες στην χώρα μας.
Η ελληνική οικογένεια είναι που έκανε αβέρτα παιδιά ενώ δεν είχε
λεφτά για σερβιέτες. Με τις υποθήκες και τις φοροδιαφυγές. Με τις βρισιές και
τα τσιγάρα το ένα μετά το άλλο μέσα στο σπίτι. Τα εμπνέει με φτηνές μουσικές, φτηνές εκπομπές, φτηνούς ανθρώπους, να τα κρίνουν, να τα συμβουλεύουν και να παραδειγματίζονται από γυαλιστερά μάτια και βρώμικα μυαλά.
Δεν υπάρχει πιο διεστραμμένη οικογένεια από αυτήν που δεν δημιουργήθηκε από ανιδιοτελή αγάπη.
Αφήστε τους ανθρώπους να εκφραστούν, το καλό και
το κακό υπήρχαν πριν το 1900.
Μην είστε κατά των επιλογών των άλλων γιατί αυτοί οι άλλοι σας γράφουν στα αρχίδια τους.