Όταν
οι άνθρωποι μένουνε μόνοι, όταν η μοναξιά τυλίγει κάθε σκέψη τους είναι επειδή
κατάλαβαν πως πρέπει την ζωή να την σέβονται και να την φοβούνται.
Όταν
η μοναξιά γίνει καλή σου φίλη θα νιώσεις τον κρύο αέρα της απομόνωσης να σε
δροσίζει όταν στην πολυκοσμία θα καίγεται η ανθρωπιά.
Όταν
όλοι γύρω σου γίνουν φαντάσματα που στοιχειώνουν τις ζωές τους, όταν οι πρωταγωνιστές
θα βρίσκονται σε φωτογραφίες αυτοί θα γελούν με τις αποτυπώσεις.
Όταν
δεν βρίσκουν οι άνθρωποι λόγο στην ζωή τους θυμώνουν, ξεσπούν σε μικρά όμορφα
πράγματα επειδή δεν μπορούν να τα κάνουν μεγάλα, σαν εγωιστές.
Πιο
εύκολα απομακρύνουν οι άνθρωποι την λογική από τις πράξεις τους παρά την καρδιά
τους. Όμως δεν βλέπουν ότι είναι οι επιλογές τους ανεξάρτητες από συναισθήματα.
Αυτό
το συναίσθημα που σε πνίγει, όλα να αλλάζουν και να μην μπορείς να κάνεις
τίποτα παρά μόνο να ξυπνήσεις την άλλη μέρα και να συνεχίσεις την αναπνοή σου.
Είσαι
τυχερός που συνεχίζεις να αναπνέεις αλλά πάντα θα σε λυπούνται που δεν μπορείς
να ζήσεις. Σαν φάντασμα.
Όταν
οι άνθρωποι φεύγουν αφήνουν πίσω τους μανδύες από αναμνήσεις και ενοχές. Όλα αυτά
που δεν θυμάσαι, όλα αυτά που δεν πρόλαβες να πεις και οι αγκαλιές.
Μέσα
στην απομόνωση της ψυχής, μέσα στο μαύρο συναίσθημα πάντα υπάρχει ένα μικρό φως
που περιμένει την στιγμή που η διάθεσή σου θα το μετατρέψει σε ήλιο.
Πως
συνδυάζεται σε όλο αυτό η τύχη και η ατυχία. Πως γίνεται να υπάρχουν τόσες
μαύρες σελίδες με χρυσά γράμματα ενώ οι άτυχοι έχουν λευκές σελίδες με μαύρα
γράμματα.
Έτσι
να γράφεις την ζωή σου. Να μετράς την κάθε μέρα σαν μία νέα ζωή, σαν όλα τα ήταν
όνειρο και κάθε μέρα να περιμένεις και να θυμάσαι πως τίποτα δεν χάνεται.
Σαν
φαντάσματα είναι οι άνθρωποι που έμειναν μόνοι. Όμως είναι ο κόσμος όμορφος
μέσα στην θεία δίκη που εκτελείται από την κοινωνία. Να έχεις στήριγμα τα πόδια
σου.
Μέσα
στην τόση ποικιλία του κόσμου να μάθεις να διαλέγεις, να πλησιάζεις, να
διώχνεις και να κρατάς. Να δίνεις την σημασία που αξίζουν στα πράγματα, όχι παραπάνω.
Να
την φοβάσαι και να την σέβεσαι την ζωή. Είναι πολλοί οι λόγοι που βρέθηκες με
αυτήν την όψη και αυτόν τον χαρακτήρα, ανακάλυψε τον εαυτό σου, την ύπαρξη σου.
Τους
ανθρώπους να τους παρατηρείς , από μια ασφαλή απόσταση μέχρι να είσαι σίγουρος
πως μπορείς να τους καταλάβεις, τότε να τους πλησιάζεις. Να φοβάσαι όχι τη ζωή
αλλά τους ανθρώπους στην ζωή σου, να νοιάζεσαι όσο νιώθεις ότι χρειάζονται, να τους
χαμογελάς συνέχεια και ας μην είσαι καλά, να τους θυμώνεις και να τους μαλώνεις
για να μην σε πατήσουν ποτέ αλλά όταν σε έχουν ανάγκη να γίνεσαι χαλί για να σε
πατήσουν, τις χαρές σου να τις μοιράζεσαι για να πολλαπλασιαστούν και τις λύπες
να τις μοιράζεσαι για να διαιρεθούν. Να είσαι ο άνθρωπος που ο χαρακτήρας σου
και οι εμπειρίες σου σε έκανε, όχι το πρότυπο που σου έδωσαν από παιδί, το
παιδί που είσαι να μην μεγαλώσει ποτέ γιατί αν μεγαλώσει θα χάσει όλες τους τις
ευτυχίες. Πολύ δύσκολη είναι η ευτυχία για τους μεγάλους, μην τους ακούς συχνά
δεν ξέρουν να χαίρονται με τα απλά και καθημερινά πράγματα. Είναι ωραία η ζωή όταν
μένεις μόνος, είναι ωραία η ζωή όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις, και όταν έχεις
να χάσεις να φοβάσαι και να την σέβεσαι διπλά ίσως έτσι κάποτε σου απαντήσει σε
όλα τα θυμωμένα γιατί.