Πως μου λες να ησυχάσω,
δεν έχει φαγωθεί η ψυχή μου από καμία καθημερινότητα.
Γιατί μου λες να ηρεμήσω,
αφού τα όνειρα μου χτίζονται μέσα στην πολυκοσμία.
Να μην γελάω δυνατά πάλι,
λες και μου έχουν μείνει αμφιβολίες για να κρύψω.
Μην ξυπνήσεις ποτέ,
θα σου κλέψουν την μαγεία τα σάπια βλέμματα.
Τα ναι που είπα θα τα πάρω πίσω,
μα επειδή εσύ έμαθες να ζεις μόνο στο όχι.
Εγώ θα φταίω στο τέλος,
να θυμάσαι πως οι καλοί πεθαίνουν πρώτοι.
Η ιστορία όμως γράφετε,
με τα δικά σου στο παράρτημα
Άκουσε με και μην κλαίγεσαι,
την δική σου ζωή να κουμαντάρεις οι ενοχές σου δεν είναι συμβουλές.
Αλήθεια σκέφτηκες πως σε πιστεύω,
τον εαυτό σου να πείσεις αρχικά.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που ψάχνεις,
δεν ταιριάζει στο δικό μου σκηνικό.
Φεύγεις κλείνοντας την πόρτα δυνατά,
λες και σου ζήτησε κανείς να μείνεις λες και έχεις θέση στον επίλογο.
Μα κάθε που φεύγεις ξεκινάς καινούριο κεφάλαιο. Να τη η ζωή σου. Ξεγραμμένη από την πρώτη πράξη. Ατάραχη. Εριστική. Μην περιμένεις να μείνουν πολλοί στο τέλος του μονολόγου. Μόνο τα φώτα που έχεις ρίξει επάνω σου στο τέλος θα σε τυφλώσουν.
Τουλάχιστον προσπάθησε να μείνεις στο νόημα. Μην χάσεις τους στόχους σου για ένα ίσως. Μπορεί να μην κρατήσεις τίποτα αλλά θα έχει πλουτίσει η ψυχή σου. Προστάτεψε ότι σε κρατάει στα πόδια σου και ας μην σε χρειάζεται κανείς για στήριγμα. Μπορείς να έχεις τον εαυτό σου εφόσον διάλεξες την τραγωδία σου.
δεν έχει φαγωθεί η ψυχή μου από καμία καθημερινότητα.
Γιατί μου λες να ηρεμήσω,
αφού τα όνειρα μου χτίζονται μέσα στην πολυκοσμία.
Να μην γελάω δυνατά πάλι,
λες και μου έχουν μείνει αμφιβολίες για να κρύψω.
Μην ξυπνήσεις ποτέ,
θα σου κλέψουν την μαγεία τα σάπια βλέμματα.
Τα ναι που είπα θα τα πάρω πίσω,
μα επειδή εσύ έμαθες να ζεις μόνο στο όχι.
Εγώ θα φταίω στο τέλος,
να θυμάσαι πως οι καλοί πεθαίνουν πρώτοι.
Η ιστορία όμως γράφετε,
με τα δικά σου στο παράρτημα
Άκουσε με και μην κλαίγεσαι,
την δική σου ζωή να κουμαντάρεις οι ενοχές σου δεν είναι συμβουλές.
Αλήθεια σκέφτηκες πως σε πιστεύω,
τον εαυτό σου να πείσεις αρχικά.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος που ψάχνεις,
δεν ταιριάζει στο δικό μου σκηνικό.
Φεύγεις κλείνοντας την πόρτα δυνατά,
λες και σου ζήτησε κανείς να μείνεις λες και έχεις θέση στον επίλογο.
Μα κάθε που φεύγεις ξεκινάς καινούριο κεφάλαιο. Να τη η ζωή σου. Ξεγραμμένη από την πρώτη πράξη. Ατάραχη. Εριστική. Μην περιμένεις να μείνουν πολλοί στο τέλος του μονολόγου. Μόνο τα φώτα που έχεις ρίξει επάνω σου στο τέλος θα σε τυφλώσουν.
Τουλάχιστον προσπάθησε να μείνεις στο νόημα. Μην χάσεις τους στόχους σου για ένα ίσως. Μπορεί να μην κρατήσεις τίποτα αλλά θα έχει πλουτίσει η ψυχή σου. Προστάτεψε ότι σε κρατάει στα πόδια σου και ας μην σε χρειάζεται κανείς για στήριγμα. Μπορείς να έχεις τον εαυτό σου εφόσον διάλεξες την τραγωδία σου.