Η αμήχανη στιγμή της απεξάρτησης

Εγώ δεν θέλω να γεράσω με τα ίσως.

Οι στιγμές που χάνω μένοντας στην στασιμότητα των καταστάσεων και στην μετριότητα των άλλων δεν με βολεύει σε ένα άδειο μέλλον.

Ούτε αφήνομαι στην ανοργάνωτη ζωή και στα μισά σχέδια του καθενός. Το αν το όνειρο μου ή το πλάνο μου έχει σχεδιασμένη μια πορεία δεν θα περιμένω τίποτα να με ακολουθήσει για να χαράξω την πορεία μου προς τα εκεί. 
Θα φύγω μόνη μου.

Και σιγά μην περιμένω την απόφαση και τον χρόνο και το χρήμα από αλλού, με ποδήλατο θα πάω για να γλυτώσω από την μιζέρια και ας χρειαστεί να οδηγάω μερόνυχτα.

Ξέρεις κάτι, θα με βοηθούσε μια βόλτα, σήκω να πάμε τώρα και μην πεις κουβέντα. Αλλιώς μπορώ να μάθω τον δρόμο και τον τόπο χωρίς την βοήθεια σου.

Επίσης δεν χρειάζομαι τα καινούρια ρούχα που μου δείχνεις, τα παπούτσια μου τα περσινά με πάνε παντού και ας είναι εκτός μόδας. Ξέχασα να βάψω τα μάτια μου και τα χείλη μου επειδή είχα κάτι σκέψεις να αναλύσω στο μυαλό μου. Αν είναι καλοκαίρι θα πάρω ένα μαγιό, αν είναι χειμώνας ένα μπουφάν και φεύγουμε.

Πόσο όμορφοι είναι οι άνθρωποι όταν τους κοιτάς από μακριά, είναι καλύτερα να μην ξέρεις σε τι παραμύθι ζούνε, έχουν τον κόσμο τους κλειστό για τον κοινό και θα σεβαστώ. Αλλά οι κόσμοι με κοινό είναι κάπως γελοίοι. 

Να είσαι εκεί για το τώρα. Η στιγμή εκείνη ας γίνει ανάμνηση για το πάντα. Μην κυνηγήσεις την εικόνα αλλά ζήσε την απόλαυση με τις αισθήσεις. 

Μην αδράξεις την μέρα του άλλου, μην αδράξεις την μέρα που σου είπαν ότι είναι η πιο λαμπερή. Αν δεν σου αρέσει, φύγε! Άδραξε την δική σου μέρα, χωρίς κανέναν στο σκηνικό σου και θα δεις πως όσο είσαι εσύ πραγματικά ζωντανός θα τραβήξεις ανθρώπους που θέλουν από τον κόσμο τους την ίδια ευτυχία με εσένα.

Μπορεί και να κάνω χίλια χιλιόμετρα για να πω ένα γεια. Μπορεί να θέλω να πάω πάλι στην παιδική μου φίλη που αισθάνομαι πως την χάνω όσο μεγαλώνουμε. Φυσικά ήθελα να μείνουμε παιδιά και να μαλώναμε για το αν ήταν φάουλ εκείνη η φάση στο ματς της γειτονιάς.

Η ανθρωπιά εκείνη που δίνει χαμόγελα που βλέπεις πρώτη φορά, ανοίγετε μπροστά σου ένας κόσμος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ ξανά. Έχει τόσο διαφορετικά και καινούρια συναισθήματα μια αυθόρμητα καλή πράξη. Πόσες αποφάσεις να παρθούν και πόσος χρόνος να βρεθεί για να γίνουμε θύτες των ονείρων μας αντί για θύματα των πρέπει τους;

Τέλος πάντων, εγώ όσες βόλτες ξέχασα θα τις κάνω όταν θυμηθώ. Όσες στιγμές θέλω να ευχαριστηθώ δεν θα τις πουλήσω για ένα καφέ. Όσες βουτιές θέλω να κάνω δεν θα τις ανταλλάξω με καμία ώρα ηλιοθεραπείας. Και όσα χαμόγελα έχω δεν θα τα φωτογραφίσει καμιά λαμπερή φωτογραφική.

ΚΑΛΉ ΖΩΉ