Πιο ηθικό θα ήταν να απορρίπτεις τις προτάσεις που γίνονται σε βάρος σου ή να προκαλείς προτάσεις που ξέρεις ότι δεν θα σου είναι αρκετές;
Αν και εσύ φοβάσαι τις συνέπειες και δεν αφήνεις τον εαυτό σου να γευτεί τα λάθη και τα πάθη του δεν θα βρεις ποτέ αυτό που θα γεμίσει τα πιο σημαντικά κενά σου. Όχι πως το να γεμίζεις τα κενά σου με πράγματα που δεν σου κάνουν είναι σωστό αλλά σκέψου μόνο πόσα είναι τα κενά σου. Έχουμε τόσα κενά και άλλα τόσα που δεν μας είναι εμφανή και άλλα που μεγαλώνουν στην πορεία. Αυτά τα κενά δεν είναι ποτέ κανείς ικανός να τα γεμίσει ούτε του εαυτού του ούτε τα δικά μας ούτε των άλλων.
Κάπως έτσι καταλήγουμε στο να ξεχνάμε τα πρέπει και να ικανοποιούμε το εγώ μας γιατί τα πρέπει μας προσφέρουν μεν την ευχαρίστηση του διαφορετικού αλλά δεν μας προσφέρουν την ηδονή του κινδύνου και της απάρνησης των φραγμών της τυπικής ηθικής των πρέπει. Κάνουμε ότι μπορούμε για να προσφέρουμε στον εαυτό μας δόσεις χαλάρωσης χωρίς υποχρεώσεις και συνέπειες από την καμιά φορά παρεκκλίνουσα συμπεριφορά που χρησιμοποιούμε. Αφού ο μοναδικός σκοπός της επιβίωσης και της διαιώνισης του είδους είναι δεδομένος και δεν υπάρχει ανησυχία για το μέλλον των στόχων αυτών μπορούμε να επικεντρωθούμε στο εγώ μας και να ακολουθήσουμε τις επιθυμίες μας αρκεί να μην βλάψουμε ανεπανόρθωτα τους άλλους γύρω μας.
Τα λόγια αυτά είναι εύκολα παρεξηγήσιμα αλλά θα κατατοπίσω αυτούς που έχουν την φοβερή αυτή ικανότητα να μειώνουν και να εξευτελίζουν ότι δεν μπορούν να κατανοήσουν. Όποιος δεν αγαπά την μοναξιά του δεν θα αγαπηθεί για αυτό που είναι καθώς αυτό που είναι έχει μετατραπεί σε μια σειρά από συμπεριφορές συμβιβασμένες και προσαρμοσμένες πάνω σε άλλες συμπεριφορές με αποτέλεσμα να χάνει τον εαυτό του, το μοναδικό του όπλο απέναντι στους άλλους, το εγώ του. Χωρίς την ανάγκη να ακούσεις τον εαυτό σου δεν θα ξέρεις πως ικανοποιείται και θα αρκεστείς στο να ικανοποιείς τους άλλους νομίζοντας πως είσαι ο καλός και πράττεις συνεχώς σωστά ενώ στην πραγματικότητα είσαι υποχείριο όσων νοιάζεσαι.
Το απόλυτο δόσιμο του εαυτού σου πρέπει να γίνεται όσο είσαι μόνος σου, γιατί τα κενά που γεμίζεις στους άλλους και τα κενά που σου γεμίζουν δεν ξέρεις ποτέ τι είδους κενά είναι και ποια έχεις αφήσει εκτεθειμένα. Δεν καλώ τις ανασφάλειες σας ούτε εφιστώ την προσοχή σας στους γύρω σας. Η αμφισβήτηση δεν ήταν ποτέ εχθρός της εμπιστοσύνης και όσοι μπορούν να τις διαχειριστούν και τις δυο είναι σίγουρα στην κατάλληλη ισορροπία του εγώ, του θέλω, του δίνω και του μπορώ.
Ο μονόλογος αυτός που μοιάζει και με την απολογία για τις απρεπείς κινήσεις και συμπεριφορές στις οποίες ίσως έχω υποπέσει θέλει απλώς να σας κάνει γνωστό πως όσο το δυνατόν πιο ευτυχισμένος είναι ο κάθε άνθρωπος τόσο πιο ικανοποιημένη είναι και η κοινωνία και λειτουργεί για την βελτίωση όσων την αποτελούν και όχι για την διαφοροποίηση και απομάκρυνση όσων πάλι την αποτελούν, όχι ότι υπάρχει ολοκληρωμένη ευτυχία και αν υπάρχει σε κάποιον αυτός ο κάποιος είναι μέτριος αλλά μέσα από τον εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο γύρω μας και για να είμαστε καλοί πρέπει να έχουμε αυτά που θέλουμε στο έπακρον. Ίσως το ρίσκο να μας απομακρύνει καμιά φορά από αυτό που μας ταιριάζει αλλά αν ταιριάζαμε και για αυτό δεν θα απομακρυνόταν. Κρίνοντας από τις συμπεριφορές χάνεις όλον τον χαρακτήρα ενώ μάλλον θα έχεις χάσει ήδη το εγώ σου.
Αν και εσύ φοβάσαι τις συνέπειες και δεν αφήνεις τον εαυτό σου να γευτεί τα λάθη και τα πάθη του δεν θα βρεις ποτέ αυτό που θα γεμίσει τα πιο σημαντικά κενά σου. Όχι πως το να γεμίζεις τα κενά σου με πράγματα που δεν σου κάνουν είναι σωστό αλλά σκέψου μόνο πόσα είναι τα κενά σου. Έχουμε τόσα κενά και άλλα τόσα που δεν μας είναι εμφανή και άλλα που μεγαλώνουν στην πορεία. Αυτά τα κενά δεν είναι ποτέ κανείς ικανός να τα γεμίσει ούτε του εαυτού του ούτε τα δικά μας ούτε των άλλων.
Κάπως έτσι καταλήγουμε στο να ξεχνάμε τα πρέπει και να ικανοποιούμε το εγώ μας γιατί τα πρέπει μας προσφέρουν μεν την ευχαρίστηση του διαφορετικού αλλά δεν μας προσφέρουν την ηδονή του κινδύνου και της απάρνησης των φραγμών της τυπικής ηθικής των πρέπει. Κάνουμε ότι μπορούμε για να προσφέρουμε στον εαυτό μας δόσεις χαλάρωσης χωρίς υποχρεώσεις και συνέπειες από την καμιά φορά παρεκκλίνουσα συμπεριφορά που χρησιμοποιούμε. Αφού ο μοναδικός σκοπός της επιβίωσης και της διαιώνισης του είδους είναι δεδομένος και δεν υπάρχει ανησυχία για το μέλλον των στόχων αυτών μπορούμε να επικεντρωθούμε στο εγώ μας και να ακολουθήσουμε τις επιθυμίες μας αρκεί να μην βλάψουμε ανεπανόρθωτα τους άλλους γύρω μας.
Τα λόγια αυτά είναι εύκολα παρεξηγήσιμα αλλά θα κατατοπίσω αυτούς που έχουν την φοβερή αυτή ικανότητα να μειώνουν και να εξευτελίζουν ότι δεν μπορούν να κατανοήσουν. Όποιος δεν αγαπά την μοναξιά του δεν θα αγαπηθεί για αυτό που είναι καθώς αυτό που είναι έχει μετατραπεί σε μια σειρά από συμπεριφορές συμβιβασμένες και προσαρμοσμένες πάνω σε άλλες συμπεριφορές με αποτέλεσμα να χάνει τον εαυτό του, το μοναδικό του όπλο απέναντι στους άλλους, το εγώ του. Χωρίς την ανάγκη να ακούσεις τον εαυτό σου δεν θα ξέρεις πως ικανοποιείται και θα αρκεστείς στο να ικανοποιείς τους άλλους νομίζοντας πως είσαι ο καλός και πράττεις συνεχώς σωστά ενώ στην πραγματικότητα είσαι υποχείριο όσων νοιάζεσαι.
Το απόλυτο δόσιμο του εαυτού σου πρέπει να γίνεται όσο είσαι μόνος σου, γιατί τα κενά που γεμίζεις στους άλλους και τα κενά που σου γεμίζουν δεν ξέρεις ποτέ τι είδους κενά είναι και ποια έχεις αφήσει εκτεθειμένα. Δεν καλώ τις ανασφάλειες σας ούτε εφιστώ την προσοχή σας στους γύρω σας. Η αμφισβήτηση δεν ήταν ποτέ εχθρός της εμπιστοσύνης και όσοι μπορούν να τις διαχειριστούν και τις δυο είναι σίγουρα στην κατάλληλη ισορροπία του εγώ, του θέλω, του δίνω και του μπορώ.
Ο μονόλογος αυτός που μοιάζει και με την απολογία για τις απρεπείς κινήσεις και συμπεριφορές στις οποίες ίσως έχω υποπέσει θέλει απλώς να σας κάνει γνωστό πως όσο το δυνατόν πιο ευτυχισμένος είναι ο κάθε άνθρωπος τόσο πιο ικανοποιημένη είναι και η κοινωνία και λειτουργεί για την βελτίωση όσων την αποτελούν και όχι για την διαφοροποίηση και απομάκρυνση όσων πάλι την αποτελούν, όχι ότι υπάρχει ολοκληρωμένη ευτυχία και αν υπάρχει σε κάποιον αυτός ο κάποιος είναι μέτριος αλλά μέσα από τον εαυτό μας φτιάχνουμε τον κόσμο γύρω μας και για να είμαστε καλοί πρέπει να έχουμε αυτά που θέλουμε στο έπακρον. Ίσως το ρίσκο να μας απομακρύνει καμιά φορά από αυτό που μας ταιριάζει αλλά αν ταιριάζαμε και για αυτό δεν θα απομακρυνόταν. Κρίνοντας από τις συμπεριφορές χάνεις όλον τον χαρακτήρα ενώ μάλλον θα έχεις χάσει ήδη το εγώ σου.