Το αίσθημα της δικαιοσύνης μέσα στην
ανθρώπινη λογική ανταποκρίνεται μόνο όταν δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα προς το
γεγονός που χρειάζεται ανάλυση. Προκειμένου να αναλυθεί η όλη οπτική θα πρέπει
να υπάρχουν ειδικές γνώσης δικαιοσύνης και ψυχολογίας από τον αναλυτή οπότε η
παρακάτω ανάλυση πρέπει να αναφέρω πως δεν έχει καμιά ειδική γνώση ούτε την
κατάλληλη αντικειμενική σκοπιά που είναι απαραίτητη για αυτό το θέμα.
Περιοριζόμαστε στην κοινή άποψη και στα παραδείγματα τις καθημερινότητας
άλλωστε πάντα το μεγαλύτερο βήμα γίνετε στα απλά πράγματα και το μικρό βήμα στα
μεγάλα γιατί η ισορροπία δεν διαπραγματεύεται τον κίνδυνο της αποτυχίας.
Κάθε πράξη έχει την ανάλογη βαρύτητα
και κάθε πράξη αναλύεται σαν μία και μοναδική, δεν πρέπει να συγχέουμε τα
γεγονότα τις πράξεις και τις αντιδράσεις γιατί αλλοιώνεται το κύριο νόημα που
είναι η αντικειμενικότητα και η μη δημιουργία συναισθημάτων.
Η ανάλυση είναι ένα κομμάτι που
απαιτεί χρόνο και χώρο. Αν γίνει νωρίτερα θα έχει συναισθηματισμούς αν γίνει
αργότερα θα έχει μια δόση αδιαφορίας. Όσο για τον τόπο, αν γίνει στην ίδια
περιοχή που διαδραματίστηκε θα έχει συναισθηματισμούς ενώ αν γίνει πολύ μακριά
από τον «τόπο» της θα είναι πιο αδιάφορη.
Είναι και κάποια γεγονότα που ποτέ δεν
θα καταφέρουμε να τα κρίνουμε αντικειμενικά, υπάρχουν τόσο δυνατά συναισθήματα
που δεν μπορούν να χαθούν πίσω από θεωρίες, εξακριβώσεις ή ψέματα. Αυτά είναι
που με βάζουν σε σκέψεις, αυτά που παρόλο που όλα τα γιατί εξηγούνται δεν
μπορείς να τα δεχτείς και δεν μπορείς να συνδράμεις στη συνέχεια της ζωής χωρίς
να νοιώσεις το αίσθημα της δίκαιης εκδίκησης.
Το αίσθημα αυτό είναι τόσο ανθρώπινο
όσο και απάνθρωπο. Έχει την δύναμη να πάρει την ζωή ανθρώπων αλλά και να σώσει
μια ζωή εκατομμύρια ζωές. Είναι το θαύμα του ανθρώπινου πνεύματος και της εξέλιξή
τους ανά τους αιώνες. Είναι τόσο επικίνδυνο και τόσο όμορφο, είναι τόσο γαλήνιο
και τόσο αποκρουστικό ταυτόχρονα. Δηλώνει πως κάθε σπιθαμή του σώματος μας,
κάθε νεύρο του εγκεφάλου μας λειτουργεί με έναν και μοναδικό σκοπό την επιβίωση
και την υπέρτατη αγάπη. Είναι τόσο λάθος να εκτελείται και τόσο σωστό να
υπάρχει.
Δεν διχάζει απλώς τους ανθρώπους αλλά τους
οδηγεί στο να κρίνουν όσο πιο λανθασμένα μπορούν γεγονότα και καταστάσεις. Αποκαλύπτουν
χωρίς κανέναν ενδοιασμό την εγωπάθεια τους και επισημαίνουν δημόσια τα αδύναμα
σημεία τους. Πιστεύω πως δεν έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά είναι
ένα αίσθημα που το βιώνουμε όλοι το ίδιο έντονα και είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε
τα ίδια ακριβώς πράγματα.
Η ανάγκη μας αυτή έχει σχέση και με
την αρχέγονη φύση του ανθρώπου για λύτρωση όλων των επιθυμιών του αλλά και από
την εποχή της συνήθειας, της κοινωνικής ζωής και προσαρμογής στο ασφαλές περιβάλλον
που σήμερα θεωρούμε σαν σπίτι μας. Αφήνουμε όλα τα ένστικτά μας στο έλεος των
διαπραγματευτών και βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν χρήσιμα αντικείμενα για
κάποιους, είμαστε όντως αντικείμενα αλλά είναι πολύ πιο εύκολο να
αντικατασταθούμε από όσο νομίζουμε.
Ακόμα και η αντικατάσταση μας ενώ έχουμε παραιτηθεί μας προκαλεί συναίσθημα
ενοχής και μια κάποια κατωτερότητα. Η κατωτερότητα είναι κάτι που ευνοεί την
δίκαια εκδίκηση μας, αφού ψάχνουμε παντού λάθη και παραλείψεις που θα μας κάνουν
να παρηγορήσουμε, να συγχωρέσουμε και να ενθαρρύνουμε τον -τις περισσότερες φορές- εγωπαθή εαυτό μας.
Σαν την διαδικασία της άρνησης, αλλά
με τόσο λανθασμένα θετικά συναισθήματα που μας απομακρύνουν από την
αντικειμενικότητα και την πραγματικότητα γενικότερα. Καλύτερα αρνητικά και
σωστά παρά λάθος και θετικά. Όπως και καλύτερα η σκληρή αλήθεια παρά το όμορφο
ψέμα. Σχέση δράσης – αντίδρασης.
Ο φόβος μας μήπως ανακαλύψουν τον
εαυτό μας μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα είδος συναισθήματος που συνδέεται άμεσα
με την δίκαια εκδίκηση. Κάθε απειλή που δεχόμαστε εισέρχεται σαν μαχαίρι στην
καρδιά όσο και αν αδιαφορούμε για αυτήν και το υποσυνείδητο δημιουργεί τρόπους
αντιμετώπισής της με τους πιο αθέμιτους τρόπους για να υπάρχει ισάξια διαμάχη. Εκεί
χάνονται τα υπόλοιπα συναισθήματα και λειτουργεί μόνο αυτό της επιβίωσης, αυτό
που μου αρέσει πιο πολύ στους ανθρώπους, να δείχνουν τον πραγματικό τους εαυτό στις
δύσκολες συνθήκες, να απολαμβάνουν την άγρια φύση τους μέσα σε ένα
κοσμοπολίτικο περιβάλλον και να τσαλακώνουν κάθε πολιτισμένη μορφή που
ανέπτυξαν.
Μέσα από οποιαδήποτε κατάσταση μπορεί
να υπάρχει δικαιοσύνη αρκεί να μην ανακατευτεί κανείς και τίποτα, κάθε δράση
έχει την ακόλουθη αντίδραση είτε μέσα από την οδό του δικαίου που σπάνια είναι
αντικειμενική και την οδό της φύσης. Όλα γίνονται με τον τρόπο τους καλύτερα,
όλα διορθώνονται και όλα καταλήγουν εκεί που καταλήγει ο δρόμος που διάλεξαν.
Δεν είμαστε εμείς μικροί, ο κόσμος
είναι μικρός για να δεχτεί την αλλαγή
Δεν είμαστε εμείς λίγοι, ο κόσμος
είναι πολύς για να ακολουθήσει
Το κοινό καλό είναι βόλεμα και το
ρίσκο επιλογή των μύθων