Η ιστορία του πολιτισμού ξεκινάει με την προσπάθεια κάποιων
ανθρώπων να εκφρασουν τα ποιο περίεργα συναισθήματα τους. Η έκφραση αυτή, η
αποτύπωση εντός συναισθήματος με οποιοδήποτε τρόπο άρχισε να χαρακτηρίζεται ως
τέχνη. Όσο πιο όμορφο, αληθινό, τολμηρό είναι ένα συναίσθημα τόσο πιο πολύ θα
ανεβαίνει η αξία του. Συνήθως οι άνθρωποι
φοβούνται την έκφραση, για πολλούς λόγους κυρίως ηθικής και δειλίας. Η
αλήθεια όμως είναι πως δεν μπορούν όλοι να εκφραστούν και να δημιουργήσουν
τέχνη αν δεν έχουν μια ιδιαίτερη
ικανότητα, ένα χάρισμα, αυτό προϋποθέτει και ο πολιτισμός που γεννήθηκε από την
τέχνη, δεν είναι απλώς μια απελευθέρωση των συναισθημάτων, χρειάζεται μια
καλλιτεχνική χροιά αρκετά δυνατή ώστε να αποκτήσει την απαιτούμενη αξία και να
μετρηθεί σαν άξιο έργο σαν κομμάτι του πολιτισμού. Καταλήγουμε πως πολιτισμός
είναι ο άνθρωπος. Υπάρχουν λαοί που δεν
είχαν την δυνατότητα ή απλώς δεν έτυχε να κληρονομήσουν πολλά τέτοια έργα και έτσι αφιέρωσαν την ιδεολογία τους σε
μια συγκεκριμένη πορεία. Κάποιοι άλλοι στιγματίστηκαν από πολλούς τέτοιους
ανθρώπους, αυτοί οι λαοί έγιναν πιο εύστροφοι με πολλές διαφορετικές ιδεολογίες
και αξίες οι οποίες κάπου, κάπως συνδέονται και τους ενώνουν ενώ παράλληλα
αφήνουν την αμφισβήτηση να τους κρατάει
σε εγρήγορση. Ο πολιτισμός, λοιπόν, ή αλλιώς το πιο σημαντικό κομμάτι της
ιστορίας έφτιαξε τους λαούς που υπάρχουν σήμερα, επηρέασε τον τρόπο σκέψης και
ζωής τους. Η επιρροή αυτή είναι ανεξίτηλη και ένα μέρος στην άκρη του μυαλού
κάθε ανθρώπου ενός λαού έχει κλειδωμένο ένα νόημα, μία ιδέα. Οι ηγέτες κάθε
λαού έχουν την υποχρέωση να θυμίζουν την ιδέα αυτή και να ενώνουν συνεχώς τον
λαό τους ο οποίος στην σημερινή εποχή αμφιταλαντεύεται σε ποιοτικά και μη
μηνύματα που δέχεται συνεχώς. Ενώ
υποχρέωση έχουν οι λαοί να μην αφήσουν κανέναν ηγέτη να τους οδηγήσει κατά
κάποιου πολιτισμού. Η αξία του κάθε πολιτισμού και οι λαοί που τον κατέχουν
είναι που οδήγησαν την ιστορία στο σήμερα. Κάθε πολιτισμός είναι αποδεκτός και
κάθε λαός πρέπει για να είναι σεβαστός στους υπόλοιπους λαούς να σέβεται πρώτα
τον πολιτισμό του και να τον προστατεύει. Η προστασία αυτή αφορά την αλλοίωση
που συμβαίνει λόγο των ταχύτατων ρυθμών εξέλιξης και η απουσία κριτικής κάθε
καινούργιου στοιχείου και η στυγνή αποδοχή του, εφήμερα έργα με ανούσια
μηνύματα δεν έχουν θέση μπροστά στις αξίες κάθε υγιούς πολιτισμού, κανένα
κατώτερο ιδανικό δεν έχει θέση μπροστά στις διαχρονικές αξίες. Αυτό που
οφείλουν να κάνουν όλοι οι λαοί είναι να βασιστούν πάνω στον πολιτισμό που τους
παρέδωσαν οι πρόγονοι τους και να τον ενισχύσουν, να τον τιμήσουν και να
ακολουθούν τα πιο ψηλά ιδανικά του. Εδώ θα αναφέρω και τους λαούς κλέφτες ή
αλλιώς πονηρούς λαούς που διαλέγουν στοιχεία από διαφορετικούς πολιτισμούς και
δημιουργούν ένα αλλιώτικο μοντέλο κοινωνίας, λίγο πιο πρωτοποριακό, λίγο πιο
κάλπικο. Αυτό το μοντέλο ενώ δεν έχει γερές βάσεις κτίζει ένα ισορροπημένο
οικοδόμημα ενώ οι λαοί με τις πιο γερές βάσεις
κτίζουν πολύ απρόσεκτα, γρήγορα και καθόλου μεθοδικά ένα ευάλωτο κτίσμα.
Η συνειδητοποίηση κάθε λαού για τις ικανότητες του, τα μειονεκτήματα και τα
προτερήματα του θα του δώσει το έναυσμα να πορευθεί ορθά στο όνομα του
πολιτισμού, της ιστορίας, της ανθρώπινης φύσης.